Kończymy już nasz Kurs Alfa, ale nie kończy sie nasza przygoda wiary. Jesteśmy zaproszeni do pójścia za Chrystusem we wspólnocie Kościoła, gdzie spotykamy się z Bogiem i drugim człowiekiem. Możemy dać się pociągnąć i przyjść, albo możemy odrzucić i odejść. Przed nami decyzja przyjęcia Jezusa do naszego życia. Szczęśliwie nie jesteśmy sami w tej drodze i mamy na kim się wesprzeć:)

Wielkie dzięki dla każdej osoby zaangażowanej w kurs Alfa od strony uczestniczenia w nim i przygotowania. Specjalne ukłony i uściski dla Michała, który nam przewodził 🙂

To już była nasza ostatnie konferencja Alf-owa. W tym temacie zawiera się wszystko, o czym do tej pory słyszeliśmy i rozmawialiśmy. Kościół jest miejscem gdzie odkrywamy siebie i Pana Boga. Tu otrzymujemy dar wspólnoty ludzi, którzy razem z nami wędrują po ścieżkach wiary. W Kościele jesteśmy zaproszeni do uwielbiania Boga w naszym codziennym życiu i niesieniu Słowa naszym najbliższym. Matką Kościoła jest Maryja, która towarzyszy nam w naszych drogach, wskazując na Chrystusa i Jego miłość do nas.

W ostatni czwartek spotkaliśmy się po raz kolejny. Tym razem czekał nas nietypowy dzień i trudny temat – „czy Bóg dziś uzdrawia?”.

Zaczęliśmy, jak zwykle, od towarzyskich relacji przy dobrym jedzeniu. Zaraz po kolacji zaczęła się konferencja. Tym razem osoba ją mówiąca przedstawiła powody wiary w to, że Bóg i dzisiaj chce nas uzdrawiać – zarówno wewnętrznie jak i zewnętrznie. Usłyszeliśmy też świadectwo, które mówiło o cudownym uzdrowieniu z bardzo ciężkiej choroby.

Po konferencji rozpoczął się najważniejszy w tym dniu punkt spotkania – wystawienie Najświętszego Sakramentu połączone ze śpiewem i z modlitwą o uzdrowienie. Uczestnicy mogli odmawiać nad sobą nawzajem modlitwy wstawiennicze ukierunkowane na uzdrowienie. Jestem przekonany, podobnie jak podczas weekendu wyjazdowego do Tenczyna, że i w tym dniu Duch Święty rozdawał Swoje łaski wśród obecnych osób. Osobiście pierwszy raz miałem możliwość odczucia wielkiej i naglącej potrzeby pomodlenia się nad pewnymi osobami. Wiem też, że są osoby, u których z pewnością wystąpił jakiś wewnętrzny proces uzdrowienia, którego kontynuacją była spowiedź.

Ten wieczór Alfa był na pewno niezwykły. Pokazał wszystkim, że i teraz, w XXI wieku, Bóg nadal czyni cuda i nie są one zarezerwowane dla okresu opisanego w Piśmie Świętym. Myślę, że to doświadczenie umocniło wszystkich obecnych na tej modlitwie i przekonało do obecności Boga w naszym życiu.

Dominik

Ostatnie spotkanie na Kursie Alfa pomogło nam uzmysłowić sobie Jak opowiadać o Jezusie? Jola, która przygotowała na ten temat konferencję, w bardzo obrazowy sposób, przypomniała nam, że chrześcijanin jest zobowiązany „chwalić się Chrystusem”, co niestety nie zawsze idzie w parze z naszą wiarą. Bardzo łatwo i jakże czasami szybko rozchodzą się informacje radosne z naszego życia. Nie potrzebujemy wtedy odwagi, by rozgłaszać to wszem i wobec. Dlaczego więc z chwaleniem się obecnością Boga w naszym życiu jest inaczej? Czyż nie jest to radosna wiadomość?

Przyznanie się do Chrystusa nie tylko poprzez słowo, ale także przez gest, czyn jest często niechętnie przyjmowane przez otoczenie i nierzadko przez naszych najbliższych. Stąd lepiej siedzieć cicho i nie wyróżniać się z tłumu. Tymczasem warto być sobą w takich sytuacjach, gdyż jak się okazuje wtedy najbardziej stajemy się wiarygodni w naszej wierze. Wiem, że często brakuje odwagi, bo i ja się z tym borykam. A może po prostu zapomniałam, że i o nią trzeba mi prosić w modlitwie?

Trzeba nam pamiętać, że nikt nie wymaga od nas stanięcia na rynku w Krakowie i wykrzykiwania Bóg Mnie i Ciebie Kocha. Czasem wystarczy malutki, drobny gest, by przemówił do innych. Nie tak dawno otrzymałam e-maila od osoby, z którą trzy lata temu byłam na kolonii letniej jako wychowawca: Najbardziej zapamiętałam Cię z tego w Smerku, że żegnałaś się przed i po posiłku. Bardzo mi to imponowało. Może ja też taka będę? Nie chciałabym się wstydzić żegnać w miejscach publicznych, a czasem się powstrzymuję w obawie…No właśnie czegóż się obawiać.

Mój malutki gest może być dla kogoś pomocą w wierze. Obym miała ich jak najwięcej!

Lusi

Tym razem nasza Alf-owa salka stała się miejscem poszukiwań bożego planu dla nas. Konferencję wygłosiła Alicja.

Na tym spotkaniu przyglądaliśmy się kolejnym aspektom życia chrześcijańskiego. Pomagała nam w tym konferencja Kasi.

W dniach 14-15 listopada odbył się długo wyczekiwany weekend Alfa.

W sobotę, około godziny 13, zarówno uczestnicy jak i organizatorzy, zebrali się w ośrodku rekolekcyjnym w Tenczynie. Program weekendu rozpoczął się od smacznego obiadu, a następnie przywitania uczestników.

Pierwsza konferencja, którą poprowadził o. Augustyn, przekazała wiele ważnych informacji na temat Ducha Świętego. Uzupełnieniem tego wykładu stało się dzielenie w grupach, gdzie omawiano dary, którymi Duch Święty pragnie obdarować każdego z nas. Wszystkie te wydarzenia miały na celu przygotowanie do wieczornej modlitwy o wylanie Ducha Świętego. Ostatnia sobotnia konferencja była teoretycznym wyjaśnieniem tego, co może dziać się podczas modlitwy, dawała też wiele cennych wskazówek do tego jak się modlić. Zaraz po niej rozpoczęła się modlitwa. W jej trakcie istniała możliwość poproszenia organizatorów o modlitwę wstawienniczą, która często pomagała się otworzyć w modlitwie.

Zapewne każdy przybył tu z pewnymi oczekiwaniami wobec tego weekendu – szczególnie wobec wspomnianej modlitwy. Jestem przekonany, że Duch Święty nawiedził wszystkich ze Swoją mocą. Modlitwa o wylanie Ducha Świętego pokazała wielką Bożą miłość, która często objawiała się w bardzo zaskakujący sposób. Było to bezpośrednie spotkanie z Bogiem – coś, czego każdy z nas w sercu głęboko pragnie i coś, czego można było wtedy doświadczyć. Było to stanięcie w prawdzie o sobie samym, możliwość uleczenia wewnętrznych zranień, ale również otrzymanie każdego daru, który jest potrzebny. Kolejny raz można też było się przekonać, że Bóg wysłuchuje modlitwy, ale to, co dostajemy, jest często czymś dużo lepszym (i bardziej zaskakującym) niż to, o co prosiliśmy.

W niedzielę przekazano nam parę wskazówek na temat sposobów pełnego przeżycia swojego życia i odbyło się spotkanie z Jezusem Eucharystycznym (Msza Św.). Na koniec ponownie odbyło się dzielenie w grupach, gdzie uczestnicy opowiadali o swoim zachwycie sobotnią modlitwą. Ich świadectwa było często dość poruszające – pokazywały jednak, że doświadczenie Ducha Świętego w modlitwie jest podobne u każdej osoby, choć jednocześnie charakteryzuje się dużą różnorodnością.

Zakończenie weekendu uświadomiło wszystkim, że to czas powrotu do swojej codzienności – zwyczajnych obowiązków, czasem trudności. Jednak ważnym wnioskiem, który powinien pozostać (i pewnie gdzieś w głębi serca pozostanie), jest fakt, że Bóg jest cały czas z nami i mimo, że na co dzień tego nieraz nie widzimy, daje nam swoją łaskę i wysłuchuje naszych modlitw, podobnie jak podczas tego niezwykłego i pamiętnego weekendu Alfa.

Dominik

W salce 002 na Loretańskiej padły znowu ważne pytania. Odpowiedzi na nie powoli tworzą nam swoisty przewodnik po 'boskich’ ścieżkach życia ludzkiego… Tym razem co nieco usłyszeliśmy na temat Pisma Świętego. Konferencję poprowadził Bartek.

W świat modlitwy – trwania, zasłuchania i odpowiadania na Słowo Boże wprowadzała nas Jola. Mieliśmy szansę przyjrzenia się naszej relacji z Panem Bogiem i wejścia z Nim w dialog:-)

A jak wygląda modlitwa od strony zaplecza? Relacja prosto z Alf-owej kuchni:

Kurs Alfa można przeżywać na wiele sposobów – jednym z nich jest przygotowanie kolacji. W tym trybie spotkanie czwartkowe zaczyna się od krojenia, siekania, smarowania. Ktoś przynosi ciasta, kto inny robi zakupy. Przy wspólnym stole powoli gromadzi się wspólnota. Znajduje się wiele rąk do pomocy i brzuszków do dokarmiania:). W atmosferze wspólnotowych pogaduch mija nam miło czas bycia razem i poznawania siebie nawzajem.

Nie bardzo wiemy co się dzieje z kanapkami, po tym jak trafiają na stoły w salce obok… Jeszcze nie kojarzymy osób, które przy nich zasiadają, tworząc wspólnotę… Wraz z zaczęciem spotkania nasza 'kuchenna’ ekipa się zmywa i znajduje sobie w klasztorze modlitewny kącik. Tu prosimy Maryję o wstawiennictwo za nas i cały kurs. Tu wspólnie wołamy o Ducha Świętego, stając przed Bogiem z naszą codziennością i prosząc Go o łaski i dary. Tu też chcemy Go z ufnością dzieci uwielbiać.

Na modlitwie spotykamy się również co tydzień w poniedziałek, a czasem i częściej… Z kursową modlitwą klękamy przed Najświętszym Sakramentem, odmawiamy różaniec. Wydaje się, że otula naszą codzienność i tworzy przestrzeń wiary w naszych sercach.

Asia

Końcem października wzięliśmy pod lupę naszą wiarę. Po kolacji, podanej na kolorowych stołach, przyglądaliśmy się naszej relacji z Chrystusem, w czym pomagała nam – głosząc konferencję – tym razem Ewa.