Ostatnie spotkanie na Kursie Alfa pomogło nam uzmysłowić sobie Jak opowiadać o Jezusie? Jola, która przygotowała na ten temat konferencję, w bardzo obrazowy sposób, przypomniała nam, że chrześcijanin jest zobowiązany „chwalić się Chrystusem”, co niestety nie zawsze idzie w parze z naszą wiarą. Bardzo łatwo i jakże czasami szybko rozchodzą się informacje radosne z naszego życia. Nie potrzebujemy wtedy odwagi, by rozgłaszać to wszem i wobec. Dlaczego więc z chwaleniem się obecnością Boga w naszym życiu jest inaczej? Czyż nie jest to radosna wiadomość?

Przyznanie się do Chrystusa nie tylko poprzez słowo, ale także przez gest, czyn jest często niechętnie przyjmowane przez otoczenie i nierzadko przez naszych najbliższych. Stąd lepiej siedzieć cicho i nie wyróżniać się z tłumu. Tymczasem warto być sobą w takich sytuacjach, gdyż jak się okazuje wtedy najbardziej stajemy się wiarygodni w naszej wierze. Wiem, że często brakuje odwagi, bo i ja się z tym borykam. A może po prostu zapomniałam, że i o nią trzeba mi prosić w modlitwie?

Trzeba nam pamiętać, że nikt nie wymaga od nas stanięcia na rynku w Krakowie i wykrzykiwania Bóg Mnie i Ciebie Kocha. Czasem wystarczy malutki, drobny gest, by przemówił do innych. Nie tak dawno otrzymałam e-maila od osoby, z którą trzy lata temu byłam na kolonii letniej jako wychowawca: Najbardziej zapamiętałam Cię z tego w Smerku, że żegnałaś się przed i po posiłku. Bardzo mi to imponowało. Może ja też taka będę? Nie chciałabym się wstydzić żegnać w miejscach publicznych, a czasem się powstrzymuję w obawie…No właśnie czegóż się obawiać.

Mój malutki gest może być dla kogoś pomocą w wierze. Obym miała ich jak najwięcej!

Lusi